Sulukule (Çelik Çomak Video Klip)

Oyuncular

Nadir Sarıbacak

Gülin Kılıçay
Aziz Danacılar
İsmet Küçüktarı
enes Kabakyetiştiren
Semih Çetiner
Selim Soyer
Tolga Hızlıgitmez
Musatafa Ali Hallaç

...................................................................................................................

Yönetmen & Senaryo: Tolga Karaçelik
Kurgu: Cengiz Karadağ
3D Fx : Fehmican Gözüm
.....................................................................................................................

Çekim Ekibi

İlke Yücesan
Doruk Kaya
Okan Kaya
Ahmet K. Bilgic
Fehmican Gözüm
Onur Koçak
Osman Akyüz

Çok Teşekkürler
Cem Adıyaman, Burak Yıldırım, Ercüment Çavluer, Kardaş Divanoğlu, Belgin Divanoğlu,Göksel Beyoğlu, Aykut Mutlu, Çelebi Yemek, Atalay Yeni, Sabrina Cerri, Asım Hallaç, Hasan Küçüktarı,Feyyaz Hallaç,Mustafa Gökce "Studyo5"

-----------------------------------------------------------------

Tolga'nın "size klip yapmak istiyorum " demesiyle başladı herşey ve "yalnız set ekibim filan yok, param da yok, hepbirlikte halledeceğiz" demesiyle devam etti. Çekim gününden bir hafta öncesinden Sulukule’ye (Neslişah Sultan Mahallesi’ne) ziyartelerimiz başladı. Mahalleli zaten bizi 40 gün 40 Gece Sulukule etkinliklerinden az çok tanıyordu. Kahvede mahallenin en politik en dişli abisi Asım Abi ile çay içmekten sokakta tek kale maçlara kadar baya bir zaman geçirdik.
Oyuncular seçildi, mekanlar seçildi...Orası çok gerçek ve bu gerçekliği kameradan izleyicilere yansıtmak için sektördeki insanların prodüksiyon dedikleri, sağlam bütçeli bir oluşuma ihtiyacımız vardı.

Uzun uğraşlar sonucu ufak bir prodüksiyon ekibi ve gerekli malzemeler bir araya getirildi. Jimmy jeep, ışık ve iki kamera J. Bu arada jimmy jib demişken, operatörü Aykut abi, mahallede büyük bir taraftar kitlesi topladı. Aykut ağabey'e "cimcime!!!! kaldır şu aleti de boyunu görelim kıııız!!!" gibi yaklaşımlara tanık olduk. Sulukule insanında böyle bir durum var, lakap takmazlarsa olmaz; şişman arkadaşlarına bile hiç acımadan Ekmek Aptalı ! diye seslenebiliyorlar.

Ve bizim için büyük gün geldi.Çekimler başladı. Kavgalar, düğünler, şaşkınlıklıklar, gerginlikler, bağırmalar, sinir krizleri,
ordaki insanlarla yaşadığımız samimi anlar, güzellikler içinde çekimleri bitirdik ve bittik.

Bu çekimden şunu anladık. Çocuklarla çalışmak çok zor, sulukulede çalışmak zor, parçalı bulutlu havada çekim yapmak zor. Üçü birleşince daha da zor. Ama çok EĞLENCELİ idi.

Çocuklar.....

Uzun zamandır bu kadar çocuğu bir arada görmemiştik. Onlarca çocuktan bahsediyorum. Sürekli yenileriyle tanışıyorsun. Artık tek tük gördüğüm çocuklara hiç benzemiyorlar. Kendilerini sevdirmeyi bırak, boynuna sarılıp öpecek kadar rahat ve ellerinde ne varsa paylaşacak kadar zengin gönüllüler.


İsimlerimizi 5 dakikada öğreniverdiler. "Okan abi beni kucağına al, Ahmet abi beni de öp, Tolga abi şuna bişey söyle", sık sık duyduğumuz cümleler. Baya bi şaşkına döndük. Başlarda ne isteseler olur dedik ama çok geçmeden bunun imkansız olduğunu anladık.Birine kamerayı verdinmi diğer yirmisi "bende bende" diye akın ediyor:" Ona verdin, bana niye vermiyon. Bi saniye tutcam ya ne olur" diyip kendini yere atanlar mı dersiniz, objektiften bakabilmek için aralarında tekme tokat kavga edenler mi.


Birini kucağına aldınmı, gözlerinin içine bakan bi beş tanesini de alacaksın, başka çaren yok. Çekimi sabote etmekle tehdit edenler bile var. Ara sıra sinirlerimiz gerilmedi değil. Bi baktım Gökçe Leylek lakaplı bi çocuğa bağırıyor.

-" Lan, napıyosun sen! Vurulur mu öyle!"

Gökçe bunları söylerken yerde bir kız çocuğu kıvranıyor. Sonradan öğrendik, Leylek bunun sırtına basıp kollarını çekiyormuş. Başrol oyuncumuz Aziz, tavır ve tarzıyla hemen ötekilerden sıyrılıyor. Mohavk saçları, akıllıca lafları ve kabiliyetleri hemen dikkat çekiyor. Aynı zamanda otuza yakın köpeği var, tam bir köpek delisi; onların yaralarını bile iyilestirmek kendi yöntemleri ile tedavi ediyor. Diğer bir yanda Leylek. Bileğim kalınlığındaki bacaklarına rağmen herkese kafa tutuyor. Tam bir sevgi açı, sürekli kolunda bacağında. Olmadığı zamanlarda birileriyle kavga ediyor zaten. Ya sevgi ya şiddet, arası yok. 5 yaşındaki Saime, dikkat çeken diğer isimlerden. Mahallenin kontesi gibi takılıyor kendileri. O da hırçın ve kavgacı. Enteresan olan, diğer çocukların Saime'yi bir şekilde hoş görmesi. Sanki dokunulmazlığı var. Ne onu koruyacak bela bi abisi ne de terör estiren bir babası var. Küçük abisi Mustafa Ali de sevgi böceği bir çocuk. İkisi birlikte kucağımızdan inmiyorlar.Derken bir başka çocuk çıkıyor karşımıza. Ejderha desenli röpdöşambırı ve meybuz yemekten kıpkırmızı olmuş dudaklarıyla bir kız çocuğu gibi davranıyor. Diğerleri ona"karı gibi" diyor zaten. Onun da bu söylenenlere pek bi itirazı yok. Şuan çok mutlu ama onu zorlu bir gelecek bekliyor. Çekimde yer almayan çocukları oyalamak için şarkı yarışması yapıyoruz. Hepsi öne atılıyor.

-" Ben. Önce ben. Abi ben bi arkadaşı alıp geleyim mi. Abi bak şunun sesi çok güzel."
Kızlar sanki yarışmanın haberini önceden almışlar.

Bazen kadraja girmemesi gereken çocuklar oluyordu. Şeker alıyoruz, sonra seni yalnız çekicez, haydi bak annen çağırıyor, aa bak burda ne varmis... gibi kandırmacalarla ne kadar kadraj dışına çıkarmaya çalışsak da başaramadık. Taaki yönetmen Tolga'nın
"-çocuklar pesfektifi bozuyorsunuz ve devamlilik da aksıyor" demesine kadar. Bir anda herkes kameranın onunden ayrıldı, - tamam ozaman Tolga abi dedi...:)